محمد حسین بهجت تبریزی

[ محمد حسین بهجت تبریزی در دل تبریزِ سرافراز، جایی که بادهای کوهستانی حیدربابا نجوای عشق می‌کنند، سید محمدحسین بهجت تبریزی زاده شد. شاعری که با نام شهریار، روح شعر پارسی و ترکی را به رقص درآورد. کودکی‌اش در دامان روستاهای خشکناب، برای نوستالژی‌های گل‌های وحشی و قصه‌های مادری بود که بعدها در «حیدربابایه سلام» بود، مانند اشکی بر گونه‌ای زمان، جاری شد – منظومه‌ای که قلب آذربایجان را به لرزه درآورد.‎‏‎ ... عشقی سوزناک به «ثریا»، چون خنجری بر سینه‌اش نشست و غزل «آمدی جانم به قربانت» را زایید. ناله‌ای از دل شکسته که هنوز هم عاشقان را به گریه می‌اندازد. از غزل‌های عرفانی «علی ای همای رحمت» که امام علی(ع) را همای رحمت خواند، تا مثنوی‌های آسمانی، شهریار پلی از عشق زمینی به عرفان الهی زد و با بیش از ۱۵ هزار بیت، جان شعر معاصر را دمید.‎‏‎ ... در ۲۷ شهریور ۱۳۶۷، چون ستاره‌ای خاموش، به سوی حیدربابا پر کشید، اما میراثش چون شمعی فروزان، روز شعر و ادب پارسی را روشن نگاه می‌دارد.