هنگامی که برای انسان ها آرزوی سعادت می کنی،نیروی درونت به تمامی انسان های پاک طینت متصل می شود و راهی می شوی برای عبورتمامی دعاهای خیری که ازتمامی مردم فرستاده شده وآن گاه انرژی دعاها وبرکت انسان های روی زمین ، واردزندگیت می شود!

برای هم دعای خیر کنیم، آرزومی کنم كه : مــهر؛بركت؛عشق؛محبت؛ سلامتى هميشه همنشین شماباشند

دوران عقب ماندگی ملت‌ها
زمانی آغاز شد که
جای اندیشیدن را تقلید
جای تلاش و کوشش را دعا
جای اراده برای رفتن را قسمت
و جای تصمیم عقلانی را استخاره گرفت

– امیر کبیر

درد را از هر طرف که بنویسی میشود  درد …

درمان را از آخر بنویسی میشود نامرد   …!

مواظب باش واسه دردت به هر
درمانی تن ندی…

ما در دو جهان غیر خدا یار نداریم 

جز یاد خدا هیچ دگر کار نداریم

ما مست سبوحیم زمیخانه توحید

حاجت به می و خانه خمار نداریم

در دروی زمین چون دل ما گنج معانی است

دینار چه باشد غم دینار نداریم

مایم و گلیم و نمد کهنه و کنجی

بر سر هوس جبه و دستار نداریم

ما شاخ دختیم پر از میوه توحید

هر رهگذری سنگ زند عار نداریم

گر یار وفادار نداریم ولیکنت

ما یار به جز حضرت غفار نداریم

بشنو زدل زنده شمس الحق تبریز

از دوست به جز وعده دیدار نداریم

 

آزادی

ﮔﺎﻩ ﺑﺎﯾﺪ ﻧﮕﺎﻫﺖ ﺭﺍ ﺑﺮﺩﺍﺭﯼ ﺍﺯ ﻓﺮﺿﯿﻪ ﺁﺯﺍﺩﯼ…

ﺍﺯ ﺩﺧﺘﺮﯼ ﮐﻪ ﺳﺎﭘﻮﺭﺕ ﻣﯿﭙﻮﺷﺪ…
ﯾﺎ ﺁﺧﻮﻧﺪﯼ ﮐﻪ ﻋﻤﺎﻣﻪ ﻧﺪﺍﺭﺩ…
ﺷﺎﯾﺪ ﻫﻢ ﺟﺎﺭﺯﻧﯽ ﻫﺎﯼ ﯾﮏ ﺩﺳﺖ ﻓﺮﻭﺵ…

ﺑﺎﯾﺪ ﭼﺸﻤﺖ ﺭﺍ ﺑﺒﻨﺪﯼ؛
ﺩﻧﯿﺎﯼ ﺭﻭﺷﻨﯽ ﺩﺍﺭﯼ…
ﺍﮔﺮ ﮐﻤﯽ ﺭﻭﺷﻦ ﻓﮑﺮ ﺑﺎﺷﯽ…

ﺁﺯﺍﺩﯼ ﻧﺒﻮﺩﻥ ﭼﻨﺪ ﻣﺘﺮ ﭘﺎﺭﭼﻪ ﻧﯿﺴﺖ…
ﺁﺯﺍﺩﯼ ﻟﺨﺖ ﺷﺪﻥ ﯾﮏ ﺯﻥ هم ﻧﯿﺴﺖ…
ﺍﺻﻼ ﻋﺮﻕ ﺧﻮﺭﯼ ﻫﻢ ﻧﯿﺴﺖ…

ﺁﺯﺍﺩﯼ ﺷﻌﻮﺭ ﭘﺎﮎ ﺑﻮﺩﻥ ﻭ ﺁﺩﻡ ﺑﻮﺩﻥ ﺍﺳﺖ…
ﺁﺯﺍﺩﯼ ﺟﻨﺒﻪ ﺩﺍﺷﺘﻦ ﺍﺳﺖ…
ﺁﺯﺍﺩﯼ ﺍﻧﺪﯾﺸﯿﺪﻥ ﺍﺳﺖ…
ﺁﺯﺍﺩﯼ ﺣﺲ ﻧﻮﺷﺘﻦ ﺍﺳﺖ…

ﻭﻗﺘﯽ ﻓﮑﺮﺕ ﻣﺜﺒﺖ ﺑﺎﺷﺪ،
ﻣﯿﻠﻪ ﺩﯾﮕﺮ ﺍﯾﻦ ﻃﺮﻑ ﻭ ﺁﻥ ﻃﺮﻑ ﻧﺪﺍﺭﺩ…
ﻫﺮﮐﺠﺎ ﺑﺎﺷﯽ ﺁﺯﺍﺩﯼ ….


ﻭﻗﺘﻲ ﺭﺩﭘﺎﻱ ﺧﺪﺍ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺯﻧﺪﮔﻲ ﭘﻴﺪﺍ ﻛﺮﺩﻡ،
ﻓﻬﻤﻴﺪﻡ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻢ ﭘﺎﻫﺎﻳﻢ ﺭﺍ ﺍﺯ ﮔﻠﻴﻤﻢ ﺩﺭﺍﺯﺗﺮ ﻛﻨﻢ!!
ﻭ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﻫﺎﻳﻢ ﺍﺯ ﻗﺪ ﺧﻮﺩﻡ ﺑﺰﺭﮔﺘﺮ ﺑﺎﺷﻨﺪ!!
ﺣﺘﻲ ﺁﺭﺯﻭﻫﺎﻱ ﻣﺤﺎﻝ!!

ﻭﻗﺘﻲ ﻟﺒﺨﻨﺪ ﺧﺪﺍ ﺭﺍ ﺩﺭﻣﻴﺎﻥ ﺩﻋﺎﻫﺎﻳﻢ ﺩﻳﺪﻡ،
” ﺗﺮﺱ ” ﺑﺮﺍﻳﻢ ﻣﻌﻨﺎﻳﺶ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺩﺳﺖ ﺩﺍﺩ…
ﻭ ﺟﺎﻳﺶ ﺭﺍ ” ﺍﻳﻤﺎﻥ ” ﭘﺮ ﻛﺮﺩ…
ﻭﻋﺪﻩ ﺧﺪﺍ ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺖ:
ﺩﺳﺘﺎﻧﺖ ﺭﺍ ﺑﻪ ﻣﻦ ﺑﺪﻩ،
ﺗﺎ ﻓﺘﺢ ﻛﻨﻲ ﺩﻧﻴﺎ ﺭﺍ…
ﻭ ﻣﻤﻜﻦ ﻛﻨﻲ، ﻧﺎﻣﻤﻜﻦ ﻫﺎ ﺭﺍ…
ﻭ ﺑﺪﺳﺖ ﺑﻴﺎﻭﺭﻱ ﺩﺳﺖ ﻧﻴﺎفتنی ها ﺭﺍ…
ﭘﺲ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺧﺪﺍ ﺑﺴﭙﺎﺭ..

ﻭﻗﺘﻲ ﺭﺩﭘﺎﻱ ﺧﺪﺍ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺯﻧﺪﮔﻲ ﭘﻴﺪﺍ ﻛﺮﺩﻡ،
ﻓﻬﻤﻴﺪﻡ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻢ ﭘﺎﻫﺎﻳﻢ ﺭﺍ ﺍﺯ ﮔﻠﻴﻤﻢ ﺩﺭﺍﺯﺗﺮ ﻛﻨﻢ!!
ﻭ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﻫﺎﻳﻢ ﺍﺯ ﻗﺪ ﺧﻮﺩﻡ ﺑﺰﺭﮔﺘﺮ ﺑﺎﺷﻨﺪ!!
ﺣﺘﻲ ﺁﺭﺯﻭﻫﺎﻱ ﻣﺤﺎﻝ!!

ﻭﻗﺘﻲ ﻟﺒﺨﻨﺪ ﺧﺪﺍ ﺭﺍ ﺩﺭﻣﻴﺎﻥ ﺩﻋﺎﻫﺎﻳﻢ ﺩﻳﺪﻡ،
” ﺗﺮﺱ ” ﺑﺮﺍﻳﻢ ﻣﻌﻨﺎﻳﺶ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺩﺳﺖ ﺩﺍﺩ…
ﻭ ﺟﺎﻳﺶ ﺭﺍ ” ﺍﻳﻤﺎﻥ ” ﭘﺮ ﻛﺮﺩ…
ﻭﻋﺪﻩ ﺧﺪﺍ ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺖ:
ﺩﺳﺘﺎﻧﺖ ﺭﺍ ﺑﻪ ﻣﻦ ﺑﺪﻩ،
ﺗﺎ ﻓﺘﺢ ﻛﻨﻲ ﺩﻧﻴﺎ ﺭﺍ…
ﻭ ﻣﻤﻜﻦ ﻛﻨﻲ، ﻧﺎﻣﻤﻜﻦ ﻫﺎ ﺭﺍ…
ﻭ ﺑﺪﺳﺖ ﺑﻴﺎﻭﺭﻱ ﺩﺳﺖ ﻧﻴﺎفتنی ها ﺭﺍ…
ﭘﺲ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺧﺪﺍ ﺑﺴﭙﺎﺭ..

ﺧﺎﻧﻢ ﺑﺎﺭﺑﺎﺭﺍ ﺩﯼ ﺁﻧﺠﻠﺲ، ﺩﺭ ﮐﺘﺎﺏ ﻟﺤﻈﻪﻫﺎﯼ ﻧﺎب ﻧﺪﮔﯽ ﻣﻄﻠﺐ ﺟﺎﻟﺒﯽ ﺑﯿﺎﻥ ﻣﯽﮐﻨﺪ:
ﺍﻭﻝ ﺩﻟﻢ ﻟﮏ ﺯﺩﻩ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﺑﺘﻮﺍﻧﻢ ﺩﺑﯿﺮﺳﺘﺎﻥ ﺭﺍ ﺗﻤﺎﻡ ﮐﻨﻢ ﻭ ﺑﻪ ﺩﺍﻧﺸﮕﺎﻩ

ﺑﺮﻭﻡ!
ﺑﻌﺪ ﺩﺍﺷﺘﻢ ﻣﯽﻣُﺮﺩﻡ ﮐﻪ ﺩﺍﻧﺸﮕﺎﻩ ﺭﺍ ﺗﻤﺎﻡ ﮐﻨﻢ ﻭ ﺳﺮ ﮐﺎﺭ ﺑﺮﻭﻡ!
ﺑﻌﺪ ﺑﻪ ﻓﮑﺮ ﺑﻮﺩﻡ ﮐﻪ ﺍﺯﺩﻭﺍﺝ ﮐﻨﻢ ﻭ ﺑﭽﻪ ﺩﺍﺭ ﺷﻮﻡ!
ﺑﻌﺪ ﻫﻤﯿﺸﻪ ﻣﻨﺘﻈﺮ ﺑﻮﺩﻡ ﮐﻪ ﺑﭽﻪﻫﺎﯾﻢ ﺑﺰﺭﮒ ﺷﻮﻧﺪ ﻭ ﺑﻪ ﻣﺪﺭﺳﻪ ﺑﺮﻭﻧﺪ ﻭ ﻣﻦ ﺑﺘﻮﺍﻧﻢ ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﻣﺸﻐﻮﻝ ﮐﺎﺭ ﺷﻮﻡ!
ﺑﻌﺪ ﺁﺭﺯﻭ ﺩﺍﺷﺘﻢ ﮐﻪ ﺑﺎﺯﻧﺸﺴﺘﻪ ﺷﻮﻡ!
ﻭ ﺣﺎﻻ ﺩﺍﺭﻡ ﻣﯽﻣﯿﺮﻡ، ﮐﻪ ﯾﮏ ﺩﻓﻌﻪ ﻣﺘﻮﺟﻪ ﺷﺪﻡ:
‏«ﺍﺻﻼ ﯾﺎﺩﻡ ﺭﻓﺘﻪ ﺑﻮﺩ ﺯﻧﺪﮔﯽ ﮐﻨﻢ…!!»